Uitleg over cosmeticabestanddelenlijsten en INCI-namen (VK & EU)

Elk cosmeticum dat in het VK of de EU wordt verkocht, moet een ingrediëntenlijst bevatten die op een specifieke, gestandaardiseerde manier is opgesteld met behulp van INCI-namen, in de juiste volgorde, volgens regels waar veel nieuwe makers moeite mee hebben. Als het fout gaat, is uw product niet-conform, zelfs als het volkomen veilig is. Deze gids legt precies uit hoe u een correcte cosmetische ingrediëntenlijst opstelt.

De ingrediëntenlijst is één stukje van de etiketteringspuzzel; voor de volledige set verplichte informatie, zie onze gidsen over waarschuwingen op etiketten en verplichte verklaringen en nettogewicht, batchcodes en datums.

Wat is INCI?

INCI staat voor de International Nomenclature of Cosmetic Ingredients, een gestandaardiseerd naamgevingssysteem dat in het VK, de EU en een groot deel van de wereld wordt gebruikt, zodat hetzelfde ingrediënt overal op dezelfde manier wordt geïdentificeerd. Water wordt "Aqua", olijfolie wordt "Olea Europaea (Olive) Fruit Oil" en sheaboter wordt "Butyrospermum Parkii (Shea) Butter". Het doel is consistentie: een dermatoloog, een autoriteit of een allergische consument overal ter wereld moet de lijst van een cosmeticum kunnen lezen en precies weten wat erin zit.

INCI-namen zijn niet hetzelfde als de handelsnamen of marketingnamen op de factuur van uw leverancier. Een leverancier kan u een mengsel onder een merknaam verkopen, maar op uw etiket moet u de juiste INCI-naam voor elk onderdeel gebruiken. Het vaststellen van de juiste INCI voor elk ingrediënt is een van de eerste taken bij het opstellen van een conform etiket, en het is hier dat de onderliggende ingrediëntgegevens in uw veiligheidsdocumentatie van onschatbare waarde worden.

Aflopende volgorde van gewicht

Ingrediënten moeten worden vermeld in aflopende volgorde van gewicht zoals ze aan de formule zijn toegevoegd. Het ingrediënt dat in de grootste hoeveelheid aanwezig is, komt eerst – meestal water in een lotion, of een basisolie in een watervrij product – en de rest volgt tot het kleinste. Deze volgorde vertelt de lezer, in één oogopslag, ongeveer hoeveel van elk ingrediënt het product bevat ten opzichte van de andere, wat nuttige informatie is voor iedereen met een gevoeligheid of een voorkeur.

Het correct ordenen is afhankelijk van het kennen van uw exacte formulepercentages. Dit is een reden waarom een vage of benaderende recept problemen veroorzaakt: u kunt geen conforme lijst opstellen zonder te weten welke hoeveelheid van elk ingrediënt u daadwerkelijk hebt toegevoegd. Nauwkeurige formulering is de basis van zowel uw veiligheidsbeoordeling als uw etiket.

Een snel voorbeeld laat zien hoe het werkt. Stel je een eenvoudige bodylotion voor die voornamelijk water is, dan een plantaardige olie, dan een emulgator, dan een bevochtigingsmiddel, met een conserveermiddel en een beetje geur aan het einde. De lijst zou openen met "Aqua", gevolgd door de olie en emulgator in de gebruikte hoeveelheden, dan de kleinere ingrediënten, eindigend met het conserveermiddel, "Parfum" en eventuele benoemde allergenen. De lezer kan in één oogopslag zien dat het product op waterbasis en olierijk is, simpelweg door de volgorde – wat precies is wat de aflopende volgorde moet overbrengen.

De 1%-regel

Er is een belangrijke uitzondering op de strikte aflopende volgorde. Ingrediënten die aanwezig zijn in een concentratie van 1% of minder mogen in willekeurige volgorde worden vermeld, na de ingrediënten die boven de 1% aanwezig zijn. In de praktijk betekent dit dat het eerste deel van uw lijst strikt gerangschikt is, en het laatste deel – de vele kleine ingrediënten, elk op of onder 1% – vrijer kan worden gerangschikt. Conserveermiddelen, veel actieve stoffen en geurcomponenten bevinden zich vaak in dit lagere deel.

De 1%-regel is een gemak, geen maas in de wet: elk ingrediënt moet nog steeds verschijnen, en u kunt een belangrijk ingrediënt niet verbergen door het verkeerd te plaatsen. De lijn geeft eenvoudigweg aan dat het rangschikken van minuscule hoeveelheden tot op de milligram weinig waarde zou toevoegen. Weten waar de 1%-drempel in uw formule valt, helpt u de lijst correct te ordenen.

Hoe geur en 'Parfum' te vermelden

Een geur- of etherische oliemengsel wordt vermeld met de enkele term "Parfum" (of "Aroma" voor smaak), in plaats van elk aromatisch bestanddeel te benoemen. Dit erkent dat geursamenstellingen veel bestanddelen kunnen bevatten. Dit gemak gaat echter gepaard met een belangrijke voorwaarde: bepaalde geurallergenen moeten nog steeds individueel bij naam worden vermeld wanneer ze boven vastgestelde drempelwaarden aanwezig zijn, zelfs als de rest van de geur onder "Parfum" valt.

Deze eis voor allergeenaangifte is significant en verandert, waarbij de lijst van genoemde allergenen is uitgebreid onder recente EU-regels. Omdat het gedetailleerd genoeg is om een eigen behandeling te rechtvaardigen, behandelen we precies hoe ermee om te gaan in onze speciale gids voor het etiketteren van geurallergenen. Voor nu is het belangrijkste punt dat "Parfum" alleen zelden het hele verhaal is.

Kleurstoffen vermelden

Kleurstoffen worden geïdentificeerd aan de hand van hun Colour Index (CI) -nummers – bijvoorbeeld CI 77491 voor een rood ijzeroxide – in plaats van algemene kleurnamen. Ze worden over het algemeen na de andere ingrediënten vermeld. Voor decoratieve reeksen die in verschillende tinten worden verkocht, zoals een lippenstiftlijn, staan de regels toe dat kleurstoffen uit het hele assortiment samen worden vermeld met de uitdrukking "kan bevatten" of het "+/-" -symbool, zodat één etiket voor meerdere tinten kan dienen.

Alleen kleurstoffen die zijn toegestaan voor cosmetisch gebruik mogen verschijnen, en sommige zijn beperkt tot bepaalde producttypen – lippen- en oogproducten hebben hun eigen beperkingen. Het CI-nummer koppelt elke kleur terug naar de goedgekeurde lijst, daarom zijn ambachtelijke of voedselkleuren zonder een geldig cosmetisch CI een terugkerend nalevingsprobleem.

Nanomaterialen en andere speciale gevallen

Sommige ingrediënten dragen extra etiketteringsvereisten. Ingrediënten die in nanovorm aanwezig zijn, moeten worden geïdentificeerd met het woord "[nano]" tussen haakjes achter de naam. Bepaalde ingrediënten hebben hun eigen conventies, en componenten die zelf mengsels zijn, moeten worden onderverdeeld in hun relevante bestanddelen. Deze details zijn gemakkelijk over het hoofd te zien, maar zijn van belang voor de naleving, en ze maken deel uit van de reden waarom het vertalen van een formule naar een correct etiket baat heeft bij een ervaren oog.

De ingrediëntenlijst moet ook leesbaar en onuitwisbaar zijn op de uiteindelijke verpakking, op de juiste plaats, en voor sommige elementen in de taal van de markt. Een technisch correcte lijst die afwrijft of onleesbaar klein is, voldoet niet aan de vereisten.

Waar de gegevens vandaan komen

Een correcte ingrediëntenlijst is eigenlijk een resultaat van goede onderliggende gegevens. De INCI-namen, de percentages die de volgorde bepalen, de CI-nummers van de kleurstoffen en het allergeengehalte komen allemaal van uw formulering en de documentatie van uw leveranciers – dezelfde informatie die uw CPSR en productinformatiebestand voedt. Wanneer die gegevens compleet en nauwkeurig zijn, is het genereren van een conform etiket eenvoudig; wanneer ze fragmentarisch zijn, zijn de hiaten zichtbaar op het etiket.

Dit is de reden waarom etikettering het beste kan worden behandeld als onderdeel van uw algemene nalevingswerk in plaats van als een last-minute ontwerptaak. De veiligheidsbeoordeling en het etiket putten uit dezelfde bron van waarheid over wat er in uw product zit.

Veelvoorkomende fouten in ingrediëntenlijsten

Een handvol fouten zijn verantwoordelijk voor de meeste niet-conforme ingrediëntenlijsten. De meest voorkomende is het gebruik van handels- of marketingnamen in plaats van INCI – het schrijven van "vitamine E" in plaats van "Tocopherol", of de merknaam van een leverancier voor een mengsel in plaats van de samenstellende INCI-namen. De tweede is het verkeerd ordenen, meestal omdat de maker zijn exacte percentages niet kent en gokt, waardoor ingrediënten te hoog of te laag worden geplaatst. De derde is het weglaten van geurallergenen die individueel moeten worden benoemd, waarbij alleen "Parfum" overblijft wanneer declareerbare allergenen boven de drempelwaarde aanwezig zijn.

Andere veelvoorkomende fouten zijn het vergeten van de [nano]-marker waar van toepassing, het vermelden van kleurstoffen op kleurnaam in plaats van CI-nummer, en het produceren van een lijst die technisch correct is, maar te klein is afgedrukt of op een plaats waar deze afslijt. Geen van deze fouten betekent dat een product onveilig is, maar elk maakt het niet-conform, en elk is precies het soort ding dat een marktcontrole of inspectie van de handelsnormen snel oppikt. De oplossing is in elk geval hetzelfde: accurate ingrediëntgegevens en een zorgvuldige vertaling van de formule naar de lijst.

Checklist voor cosmetische ingrediëntenlijst

• Gebruik de juiste INCI-namen voor elk ingrediënt.

• Vermeld in aflopende volgorde van gewicht, met de 1%-regel voor kleine ingrediënten.

• Gebruik "Parfum"/"Aroma" voor geur, plus benoemde allergenen boven de drempelwaarde.

• Vermeld kleurstoffen op CI-nummer, gebruikmakend van "kan bevatten"/"+/-" voor tintbereiken.

• Markeer [nano]-ingrediënten en eventuele speciale gevallen.

• Zorg ervoor dat de lijst leesbaar, onuitwisbaar en correct geplaatst is.

Veelgestelde vragen

Wat zijn INCI-namen?

INCI (International Nomenclature of Cosmetic Ingredients) is een gestandaardiseerd naamgevingssysteem dat in het VK, de EU en daarbuiten wordt gebruikt, zodat elk ingrediënt overal op dezelfde manier wordt geïdentificeerd, bijvoorbeeld Aqua voor water en Parfum voor geur.

In welke volgorde moeten cosmetische ingrediënten worden vermeld?

In aflopende volgorde van gewicht zoals toegevoegd aan de formule. Ingrediënten van 1% of minder mogen in willekeurige volgorde worden vermeld na die boven 1%.

Hoe vermeld ik geur op een cosmetisch etiket?

Gebruik de enkele term Parfum (of Aroma voor smaak), maar u moet ook individuele geurallergenen vermelden die boven de relevante drempelwaarde aanwezig zijn.

Hoe worden kleurstoffen vermeld?

Aan de hand van hun Colour Index (CI) -nummers, over het algemeen na andere ingrediënten. Decoratieve reeksen kunnen kleurstofkleuren samen vermelden met 'kan bevatten' of het '+/-'-symbool.

Mag ik handelsnamen van ingrediënten op het etiket gebruiken?

Nee. Het etiket moet de juiste INCI-naam voor elk ingrediënt gebruiken, niet de handels- of marketingnaam van de leverancier.

Referenties: Verordening (EG) nr. 1223/2009, artikelen 19 en 33 (EUR-Lex); EU CosIng database voor INCI; Britse cosmeticaverordening zoals gehandhaafd. Algemene informatie alleen, geen juridisch advies.